یکـ دلتنگی ساده...

گفتند عینک سیاهت را بردار دنیا پر از زیباییست... عینکم را برداشتم... وحشت کردم از هیاهوی رنگ ها.. آدمها هزار رنگ میشوند.. عینکم را بدهید میخواهم به دنیای یک رنگم پناه ببرم......

بـزرگ که میشــــوی ؛ غصـه هایت زودتـر از خـودت قـد می کشــند ،درد هـایت نــیز ! غــافل از آنکه لبخــندهـایت را ، در آلبــوم کـودکــی ات جــا گــذاشتــی......

کســـی کــــه تــــورو نمیخـــــواد... نمیخـــــواد دیگــــــه خــودتـــو خــــورد نکـــــن... بـــه زور کــــه نمیشـــــه تــــو خــودتــو بشکـــن... غصـــه بخــــور...داغـــون شـــو... امـــا اویـــزون نشــــو... بـــرو... یـــه روز تنهــــا ارزوش میشــی... یـــه روز دل واســـت تنگـــــ میشـــه... یـــه روز واســه تــک تـــک کارات نگرانیـــات.گیــرات.دلش تنگــــ میشه... بی صـــدا بــرو جــــوری کـــه نفهمــــه چـــــرا؟؟!! از خــــودش بپــرســـه چـــرا رفتــــ؟؟!! یــــه روز جــــای خــالیتـ...

آدم ها درست وقتی که میفهمند دوستشان داری,مغرور میشوند... وحشی میشوند و لگد میزنند!! دوستت دارم هایت را قایم کن رفیق این جمله چنان ارزانت میکند که به خواب هم نمی بینی!...